Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը․

««Քանի որ Իրանը հասանելիություն կստանա Պարսից ծոցից դեպի Սև ծով երկաթուղուն, նաև ՌԴ-ն և Իրանն իրար միջև երկաթուղային կապ ստեղծելու հնարավորություն կունենան: Եթե կենտրոնանանք այս համաձայնագրի տնտեսական կողմի վրա, ապա ոչ միայն Հայաստանը, Ադրբեջանը, ԱՄՆ-ն և Թուրքիան, այլև ՌԴ-ն ու Իրանը կստանան շատ կարևոր և իրականում շոշափելի օգուտներ: Սա իրականում աննախադեպ է, քանի որ այժմ Հարավային Կովկասից չկա երկաթուղի, որը կապի Իրանն ու ՌԴ-ն: Ուստի, կարծում եմ՝ սա շատ կարևոր համաձայնագիր է՝ բազմաթիվ օգուտներով բոլոր պետությունների և ամբողջ միջազգային հանրության, ինչպես նաև միջազգային կայունություն և անվտանգության համար»: Սա էլ ամերիկյան Ֆոսք Նյուզին տված հարցազրույցում ասում է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը:

Այսինքն հասկանալի է, թե որտեղից է գալիս նաև նրա նախարարի խոսքը:

Գործնականում, սա շարունակում է լինել վերը նշածս տեղեկատվա-քարոզչական փերեզակության տրամաբանության մեջ:

Ստացվում է, որ Հայաստանը բարձր քաղաքական մակարդակով փորձում է մանր «զիզիբիզիներ» վաճառել աշխարհակարգային խոշորագույն տրանսֆորմացիաներով զբաղված պետություններին, այդ թվում նաև Իրանին:

Օգոստոսի 18-ին Հայաստան է ժամանելու Իրանի նախագահ Մասուդ Փեզեշկիանը: Եթե հայ-իրանական գագաթնաժողովի ընթացքում Երևանը հենց այս տրամաբանությունն է դնելու սեղանին, ապա կարծում եմ, որ այն «արդյունավետ» կարող է լինել միայն այն դեպքում, երբ փերեզակությունն է նաև Իրանի նախագահի այսպես ասած քաղաքական տրամաբանության շրջանակը:

Ես սակայն խիստ կասկածում եմ, որ այդպես է: Բայց, եթե անգամ այդպես է նրա դեպքում, գործնականում համոզված եմ, որ այդպես չէ Իրանի գերագույն իշխանության մակարդակում: Իսկ Իրանի պետական քաղաքականությունը հենց այդ շրջանակն է, ոչ թե նախագահական: Նախագահական շրջանակը, կոպիտ ասած՝ «այսօր կա, վաղը՝ չկա»:

Իսկ Իրանը կա հազարամյակներ, որպես ամենահին պետականություն, ու կա նաև ներկայումս օրինակ՝ չնայած ծանրագույն ու բարդ մարտահրավերներին: Եվ կա հենց այն պատճառով, որ եկել ու գնացել են տարբեր նախագահներ, բայց պետական քաղաքականությունը ունեցել է այլ՝ հաստատուն ու ամուր ողնաշարային կառուցվածք, որտեղ փերեզակություն եթե կա, ապա մեղմ ասած ոչ առանցքում:

Եթե Երևանը օգոստոսի 18-ին Նիկոլ Փաշինյանի հարցազրույցի տրամաբանությամբ է խոսելու Թեհրանի հետ, ապա դա մեղմ ասած չի կարող լինել հայ-իրանական արդյունավետ խոսակցության նախադրյալ»։