Ռուսաստանի Պետական ​​Դումայի պատգամավոր, Լազարևսկու ակումբի խորհրդի համակարգող Կոնստանտին Զատուլինը

Այսօր՝ ապրիլի 24-ին, Հայաստանը, Ռուսաստանը և ամբողջ քաղաքակիրթ աշխարհը հարգանքի տուրք են մատուցում 20-րդ դարի սկզբին Օսմանյան կայսրությունում իրականացված Հայոց ցեղասպանության զոհերին: Անքաղաքակիրթ աշխարհը չի ուզում իմանալ դրա մասին: Միայն այս մոտեցմամբ կարող ենք հիշատակել այնպիսի իրադարձություններ, ինչպիսին է 2023 թվականին Ադրբեջանի կողմից գրավված Լեռնային Ղարաբաղից ամբողջ հայ բնակչության զանգվածային արտագաղթը:

Հետաքրքիր է, որ այն երկրների շարքում, որոնք չեն ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը, ներառված են ոչ միայն Թուրքիան և Ադրբեջանը, այլև Իսրայելը: Պարզվում է, որ հրեական Հոլոքոստը վերապրածները պատրաստ չեն կիսվել իրենց զգացմունքներով և կարեկցել այլ մարդկանց և ազգերի հետ: Եվ մենք այսօր մեր աչքերի առաջ տեսնում ենք, թե ինչ հանցագործությունների է դա հանգեցրել հրեական պետությունում:

1995 թվականին մենք՝ Ռուսաստանում, որոշեցինք ապրիլի 24-ը ճանաչել որպես Հիշատակի և վշտի օր: Կարևոր է հիշել, որ ավելի քան հարյուր տարի առաջ հայերը ոչնչացվել են երիտթուրքերի կողմից՝ Ռուսաստանին համակրելու կասկածանքով: Ռուսաստանի նկատմամբ համակրանքը, այսօրվա սերունդների ամոթի համար, որոշ երկրներում շարունակում է մնալ ճնշումների և հալածանքների հիմք։ Մենք տեսել ենք, թե ինչպես է այսօրվա Հայաստանի կառավարությունը խզում հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ և հալածում նրանց, ովքեր դեմ են դրան։ Պատահական չէ, որ նրանք, ովքեր կանխել են հիշատակի մոմի մարումը Երևանի հուշահամալիր-թանգարանում, կորցնում են իրենց աշխատանքը։

Մեր պատվի հարցն է կանխել դա։