«Կյանքը ո՞նց ընթանա, գյուղում համարյա բնակչություն չկա․ 110 բնակիչ ունենք, 57-ը տնտեսություն, հիմնականում մեծահասակներն են և 10 փոքր երեխա»,- ասում է Գեղարքունիքի մարզի սահմանամերձ Վերին Շորժայի վարչական պատասխանատու Աշոտ Մադոյանը։ Ասում է, որ բնակիչները հիմնականում լքել են տները և տեղափոխվել տարբեր համայնքներ՝ 2020 թվականի պատերազմից և 2022 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձություններից հետո։
«Մեր տարածքը շրջապատված է ադրբեջանական զորքով, ավտոմատի պատրոնին հասանելի է, գյուղի մեջ կարող են մարդ խբել։ Մեր բնակավայրը՝ հողատարածքներով, ադրբեջանցիների հսկողության տակ է, մոտ 2 հազար հեկտարի չափ մեր տարածքի մեջ են՝ խոտհարքեր, արոտավայրեր, մեր խմելու ջրի ակունքները լրիվ իրենց հսկողության տակ են»,- ասում է նա։
Աշոտ Մադոյանը նշում է, որ գյուղացիների անասուններին թշնամին կրակում է ու տանում, գյուղի բնակչության 90 տոկոսը սար չի բարձրանում, հողագործական աշխատանք չի կատարում, պակասել են ցանքատարածությունները, ու այդ ամենը վախի պատճառով է, քանի որ թշնամին կրակում է կոմբայնավարի, տրակտորավարի վրա․ «Պետք է անվտագություն լինի, որ կարողանան մարդիկ գալ-ապրել։ Մենք Վարեդնիսում նստած՝ հույս չունենք, չգիտենք՝ առավոտ ոնց է լույսը բացվում մեզ վրա։ Մի հատ ամպրոպ է լինում, գիտենք պատերազմը նորից սկսեց, սթրեսային վիճակի մեջ ենք անընդհատ»։
Բոլոր խնդիրներից ամենակարևորը համայնքի բնակիչները համարում են անվտանգությունը։ Սահմանամերձ համայնքի ղեկավարը կարծիք է հայտնում, որ Ալիևը վրեժ է լուծում տասնամյակների նվաստացման համար։ «Ալիևը ակտիվացել է, որովհետև էն լիդերը չունենք, որ մի հատ էլ ինքը մատ թափ տա»,- ասում է նա։
Վերին Շորժայի վարչական պատասխանատու Աշոտ Մադոյանի և Marz News-ի թղթակցի զրույցը՝ տեսանյութում։
