Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը․
«Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնը հայտարարել է, որ Փարիզը սեպտեմբերին ՄԱԿ ԳԱ շրջանակում մտադիր է ճանաչել Պաղեստին պետությունը: Ֆրանսիան իր այդ տրամադրվածության ու հակվածության մասին հայտարարել է իհարկե ավելի վաղ: Բայց, այս պարագայում փաստորեն գործ ունենք ավելի պատասխանատու, կամ ավելի շուտ՝ պարտավորեցնող հայտարարության հետ:
Ավելին, ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն հայտարարել է, որ ԱՄՆ չի ողջունում այդ «անխոհեմ» որոշումը:
Եթե Մակրոնը սեպտեմբերին չճանաչի Պաղեստին պետությունը, ապա ըստ էության կստացվի, որ նրան դա դե ֆակտո արգելել է անել Թրամպը:
Մյուս կողմից սակայն, Մակրոնի հայտարարությունների լրջմտությունը միջազգային ասպարեզում կասկածի տակ է վաղուց:
Ավելին, հարց է առաջանում, թե ինչո՞ւ օրինակ Փարիզը չի ճանաչում Պաղեստինը հիմա, այլ անոնսավորում է, որ կանի դա մոտ երկու ամիս անց:
Արդյո՞ք դա նշանակում է, որ անոնսավորելով սեպտեմբերին ճանաչման մտադրություն, Ֆրանսիայի նախագահը պարզապես հայտարարում է այդ մտադրության «աճուրդ», այն առավել բարձր գնով «վաճառելու» պատրաստակամությամբ:
Սա իհարկե դիտարկում է, ոչ պնդում: Տեսնենք, թե արդյո՞ք Փարիզը կճանաչի Պաղեստինը, ինչպես անոնսավորել է Մակրոնը: Եթե այո, ապա դա կլինի իհարկե վերջին տարիներին Ֆրանսիայի կայացրած թերևս բացառիկ լուրջ աշխարհաքաղաքական որոշումներից մեկը: Եթե ոչ, ապա հերթական անգամ ի ցույց կդնի աշխարհաքաղաքական ակումբում Ֆրանսիայի կամ առնվազն «մակրոնյան Ֆրանսիայի» անլրջությունը։
Ֆրանսիայի համար հարցն իհարկե ակտուալ է դարձել մերձավորարեւելյան տրանսֆորմացիաների համատեքստում: Փարիզը փնտրում է Մերձավոր Արեւելքի վերափոխման գործընթացում էական կշիռ ու դեր ունենալու հնարավորություններ եւ Պաղեստինի ճանաչման հարցը անշուշտ դիտարկվում է այդ համատեքստում:
Մյուս կողմից սակայն, հենց նույն համատեքստում էլ այդ գաղափարը կարոող է հանվել «վաճառքի» կամ «փոխանակման»»:
