Հասարակական գործիչ Գևորգ Սիմոնյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․
Ի՞նչ է կատարվում մեր երկրում։
Ժամանակն է բարձրաձայնելու մի իրականության մասին, որը այլևս հնարավոր չէ անտեսել։
Վերջին տարիներին մեր երկրում թմրամոլության և թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության մակարդակը ոչ թե պարզապես աճել է, այլ դարձել է տեսանելի, շոշափելի ու վտանգավոր՝ հատկապես դպրոցականների և երիտասարդների շրջանում։
Թմրանյութերի բիզնեսը վաղուց դուրս է եկել մութ բակերից ու ստվերային տարածքներից։ Այն տեղափոխվել է բաց համացանց։ Այսօր միայն Telegram-ում գործում է շուրջ 1200 նարկոշոփ՝ հասանելի մեկ հղումով, գրեթե յուրաքանչյուրին։
Երիտասարդներին ներգրավում են «աշխատանքի» անվան տակ՝ առաջարկելով 3-4 դոլար յուրաքանչյուր փաթեթի դիմաց։
Սա այլևս առանձին դեպքերի մասին չէ։
Սա թվային, կազմակերպված, համակարգված շուկա է, որը նպատակային թիրախավորում է երիտասարդներին՝ նրանց վերածելով և՛ սպառողի, և՛ տարածողի։
Երբ հարյուրավոր մարդիկ ամեն րոպե որոնում են թմրանյութ, խնդիրը միայն վաճառքի մեջ չէ։
Խնդիրը պահանջարկի աճի մեջ է։
Խնդիրը վերահսկողության բացակայության մեջ է։
Խնդիրը կանխարգելման քաղաքականության ձախողման մեջ է։
Բայց կա նաև ավելի խորը և վտանգավոր շերտ։
Թմրամոլության աճը միայն անհատի ողբերգություն չէ։ Դա պետական անվտանգության, սոցիալական կայունության և ազգային զարգացման խնդիր է։
Թմրանյութերի լայն շրջանառությունը՝
• մեծացնում է հանցավորությունը,
• ծանրաբեռնում է առողջապահական համակարգը,
• նվազեցնում է աշխատունակ բնակչության որակը,
• խաթարում է ընտանիքների կայունությունը,
• և ձևավորում է կախված, խոցելի սերունդ։
Երբ երիտասարդի ներուժը փոխարինվում է կախվածությամբ, պետությունը կորցնում է իր մարդկային կապիտալը։
Երբ թմրանյութը դառնում է «նորմալացված» երևույթ, դա արդեն արժեհամակարգային ճգնաժամ է։
Սակայն այս իրավիճակում պատասխանատվությունը միայն պետությանը չէ։
Հանրությունն էլ ունի իր անելիքը։
Ծնողները պետք է լինեն ավելի զգոն։
Դպրոցները պետք է իրական կանխարգելիչ կրթություն կազմակերպեն։
Մեդիան չպետք է լռի։ Ամեն օր պետք է խոսել վտանգների մասին, սովորեցնել ինչպես պաշտպանվել և պաշտպանել քո շրջապատը նման ազդեցությունից։
Հասարակությունը չպետք է համակերպվի այս նոր իրականության հետ։
Ժամանակն է առավել գործուն քայլերի գնալ։
Ժամանակն է պահանջել հստակ ռազմավարություն, վերահսկողության մեխանիզմներ և իրական պատասխանատվություն։
Ժամանակն է խոսել ոչ թե ախտանիշների, այլ պատճառների մասին։
Մենք առաջիկայում այս թեմային կանդրադառնանք մանրամասն՝ ներկայացնելով հնարավոր լուծումները, համակարգային մոտեցումները և այն քայլերը, որոնք կարող են փոխել իրավիճակը։
