ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի ապրիլի 28-ի նիստում Ռուսաստանի ներկայացուցիչ Վասիլի Նեբենզյան Մերձավոր Արևելքի իրավիճակի վերաբերյալ մտահոգություն է հայտնել. «Մենք խիստ մտահոգված ենք Մերձավոր Արևելքում իրավիճակի զարգացմամբ։ Արդեն երկուուկես տարի է՝ տարածաշրջանը ցնցվում է զինված բռնության պարբերական բռնկումներից, որոնք փոխարինվում են կարճատև և անկայուն հրադադարներով, որոնք հաճախ խախտվում են։ Այս մասին հաղորդում է ՌԴ ԱԳՆ-ն:
Այսպես, Լիբանանում, չնայած Բեյրութի և Արևելյան Երուսաղեմի միջև ձեռք բերված հրադադարին, շարունակվում են ակտիվ ռազմական գործողությունները։
Կոչ ենք անում երկու կողմերին հարգել հրադադարի ռեժիմը և խստորեն պահպանել ՄԱԿ ԱԽ 1701 բանաձևը, որը, ի թիվս այլոց, նախատեսում է իսրայելական զորքերի դուրսբերում Լիբանանի տարածքից։
Իսրայելը շարունակում է օկուպացնել Սիրիայի հարավը, աջակցում է ապակենտրոնացնող ուժերին և պարբերաբար օդային հարվածներ է հասցնում՝ թուլացնելով սիրիական բանակի հնարավորությունները։
Կոչ ենք անում իսրայելական իշխանություններին վերադառնալ 1974 թ. ուժերի բաժանման համաձայնագրի դրույթների պահպանմանը և հարգել ՄԱԿ ԱԽ համապատասխան բանաձևերը, այդ թվում՝ վերջին՝ 2811 բանաձևը, որով ևս վեց ամսով երկարացվել է ՄԱԿ-ի դիտորդական ուժերի մանդատը։
Չպետք է շփոթել Դամասկոսի քաղաքական իմաստնությունն ու ռազմավարական զսպվածությունը թուլության հետ։ Համբերության բաժակը կարող է լցվել։
Մերձավոր Արևելքի կարգավորման կենտրոնում շարունակում է մնալ պաղեստինյան խնդիրը, առանց որի արդար լուծման անհնար է ապահովել կայուն խաղաղություն և անվտանգություն։
Չենք տեսնում Խաղաղության խորհրդի աշխատանքի որևէ շոշափելի արդյունք։ Դանդաղել է նաև արդեն հինգ ամիս առաջ Վաշինգտոնի նախաձեռնությամբ ընդունված ՄԱԿ ԱԽ 2803 բանաձևի իրականացումը։
Արևմտյան ափում իրավիճակը նույնպես լավ չէ։ Շարունակվում են աստիճանական գաղութացումը, պարբերական գործողությունները և արմատական վերաբնակիչների կողմից բռնությունները։ Իսրայելի կողմից Պաղեստինյան ազգային վարչակազմի դիրքերի թուլացումը, այդ թվում՝ հարկային մուտքերի կասեցումը, վտանգավոր և փակուղային ուղի է, որը տանում է ոչ թե անվտանգության ամրապնդման, այլ պաղեստինյան հասարակության ռադիկալացման։
Մերձավոր Արևելքի կարգավորումը չի հանդուրժում շտապողական և պահի ազդեցությամբ որոշումներ և չի ընդունում ուժային մոտեցումներ։ Միայն բոլոր կողմերի շահերի մանրակրկիտ հաշվառումը՝ հիմնված միջազգային իրավունքի վրա, ներառյալ «երկու պետությունների» սկզբունքը, կարող է արդյունք տալ»,- նշել է նա։
