1941թ. հունիսի 22-ն էր՝ Յուղի մայրիկը լույս աշխարհ բերեց Սպարտակ Խաչատրյանին, ճիշտ այն օրը, երբ Լևիտանը հայտարարեց Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելու մասին։ Մայրը տղային «Լոլո» անվանեց, կարճ ժամանակ անց հանձնեց պետության խնամքին։ Մանկատանը «Լոլոն» ապրեց 14 տարի՝ առանց մայրական խնամքի ու ջերմության, բոլոր ազգականներից հեռու ու միայնակ։
Ծաղկաձորի մանկատանը տղային նոր անունով կնքեցին՝ Սպարտակ։ Սպարտակ կամ Ռազմիկ էին անվանում պատերազմի տարում ծնված և մանկատանը հայտնված բոլոր տղաներին։
14 տարի անց՝ մայրը կրկին այցելեց Ծաղկաձորի մանկատուն, գտավ որդուն ու տուն բերեց։ Վարսեր գյուղի փոքրիկ հացատներից մեկում էր ապրում Սպարտակի 4 հոգանոց ընտանիքը։ Հացատունը ընտանիքի համար միաժամանակ և՛ տուն էր, և՛ անասնագոմ։ Մինչև զինծառայության մեկնելը Սպարտակն անսանապահությամբ էր զբաղվում։ Զորացրվելուց հետո դարձավ էքսկավատորի վարորդ, սկսեց գումար վաստակել, նոր տուն կառուցել՝ տան հիմքում երջանկության սերմեր շաղ տալով։
Մանրամասն՝ տեսանյութում։
