Արձակագիր Հովհաննես Իշխանյանը գրում է.

«Արդյո՞ք հայեր կային, որոնք իրենց մեղքի բաժինն ունեին հայերի ցեղասպանության հարցում:

Իհրակե կային, օրինակ Նիկոլ Փաշինյանը, Ալեն Սիմոնյանը, Արսեն Թորոսյանը, որոնք Արցախի ինքնորոշման հարցը, որը մեր կոտորածի արգելակն էր, բերեցին, սարքեցին միջազգային դատարաններից հայցերը հանելու թեմա:

Բոլորն էլ գիտեն, որ հայերի ցեղասպանությունը 1915թվով չի սկսել ու ավարտվել, հարյուրամյակներ է ձգվում ու կամ մեր վերանալով է ավարվելու կամ ցեղասպանների:

Վերացնում, վերացնում են չենք վերանում, բայց գնալով նպատակին ավելի են մոտենում:

Եղեռնամոլի խելքը զարգացել, հասել ա նրան, որ հեն ա ինքն իրա ձեռով թող ինքն իրան վերացնի, իրա հարկով իրան կոտորի:

Եթե մենք բանականությունը գործածում ենք, թե ոնց կանխենք ցեղասպանությունը, իրանք գործածում են, թե էլ ինչ խիտրի մեթոդ գտնեն հայերին վերացնելու համար ու, ըհը, ծնվում են անտաղանդ մարդիկ՝ դավաճանի սինդրոմով:

Հայերը մեղքի բաժին ունեն ցեղասպանության, բայց չէին ունենա, եթե թուրքական նպատակը չլիներ: Բայց մեղավորը ցեղասպանվողը չի, ցեղասպանության դեմն առնողը չի, բնականաբար մեղավորը Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցությունն է, որոնց թիվը չի հաշվվում ցեղասանության զոհերի ու վերապրածների ստատիստիկայում:

Մյուս կողմից, հայերն ունեն ցեղապանության կանխարգելման նպատակ և այդ նպատակում դանդաղ, թե արագ պիտի վերացվեն Եղեռնի մեջ բոլոր մեղավորները, այդ թվում յան ազգանունով փաշինյան, թե լերով Հիտլերը:

Այս տարի ապրիլին ՔՊ-ի դրոշը ևս պիտի այրվի»: