Մանուշ Եսայանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․
Սերժ Սարգսյանի աջակիցներին մի բան խնդրեմ էլի․ պետք չի Հռոմի պապից ավելի կաթոլիկ լինել։ Միգուցե դուք չեք հիշում/չեք ուզում հիշել, բայց շատերը օրինակ հենց ես շատ լավ պատկերավոր դետալներով հիշում եմ ՛՛հեղափոխություն՛՛ կոչված կործարար շարժումը ու լիքը հետևություններ ունեմ արած։ Իշխանական բոլոր լիազորությունները և գործիքակազմը ունեցող ղեկավարը կարող էր մի քանի անգամ կասեցնել շարժումը, ձերբակալել էս ներկայիս պատուհասներին ի դեմս գլխավոր պատուհասի, իրավունք ուներ և պարտավոր էր թույլ չտալ շարժման այդքան ծավալումը, իրավունք ուներ և կարող էր թույլ չտալ քվեարկել ի վերջո, ու հա պարտավոր էր ինձանից ու մնացածից ավելի հեռատես և գրագետ գործեր։ Հա, ինքն է տվել/հանձնել իշխանությունը այս փորձանքին։ Ու էական չի թե ինչ դրդապատճառներով։ Իմ ու իրա տարբերությունը հենց դրանում է, որ ինքը քաղաքական գործիչ է/էր ու պետություն էր ղեկավարում։ Հետևաբար առաջնային պետք է լիներ պետական շահը, այլ ոչ թե պուպուշ մնալը։ Իսկ եթե չի ունեցել այդ հեռատեսությունը ուրեմն ավելի վատ՝ ուրեմն պետք չի գեղեցիկ տիտղոսներ կպցնել։
Սա գրում եմ ոչ թե նրա համար, որ իրար ուտեք /ուտենք կամ սկսեք դասեր տալ կամ “պոլիծիկայից բացատրեք”, սա գրում եմ, որ ի վերջո դադարեք արդարացնել էն ինչ եղել է, դադարեք թվալ, ու վերջապես առերեսվեք իրականության հետ ու հետևություններ անեք, ու հա եթե ստացվի՝ մի քիչ էլ ազնիվ լինեք։ Ու էդ դեպքում միայն կարող է ինչ որ բան փոխվել։
Ես ունեմ խորը համոզմունք, որ եթե մի քիչ մեր քաղաքական վերնախավի ներկայացուցիչները /բոլորն առանց բացառության/ ազնիվ լինեին, կարողանային իրենց սխալները պատվով ընդունել, պարզ հետևություններ անել, ապա առնվազն էս աստիճան վատ վիճակի մեջ չէինք լինի։
Նորից խնդրեմ ինձ դասեր չտալ․ գրածս էլ ընդունեք որպես սրտացավ քաղաքացու հորդոր, մարդ ես կարող է տես հասնի։ Չեմ ցանկանում որևէ մեկին վիրավորել առավել ևս պառակտել կամ սովորացնել, ուղղակի “ռոզվի” ակնոցները հանելու ժամանակը վաղուց է անցել է։
