«Առավոտյան սուրճ» նախագիծն այս անգամ հյուրընկալել է հանրահայտ ջազ կոմպոզիտոր ու կատարող Գարի Քյոսայանին: Իզաբելլա Հովհաննիսյանն ու Անուշ Թորոսյանը տաղանդավոր արվեստագետի հետ զրուցում են ջազի ու առհասարակ երաժշտության, Միացյալ Նահանգներում ունեցած նրա հաջողությունների ու հայրենիք վերադարձի, նախասիրությունների ու անձնական կյանքի, նոր ծրագրերի ու բազմաթիվ այլ հարցերի շուրջ:

 

 

Ներկայացնում ենք Գարի Քյոսայանի հետ հարցազրույցի տեքստը՝ որոշ կրճատումներով: Ամբողջական հարցազրույցը դիտեք տեսագրված տարբերակով:

Անուշ Թորոսյան Պարոն Քյոսայան, ծնվել եք կոմպոզիտորի և մանկավարժի ընտանիքում: Յոթ տարեկանում լսել եք ջազ, որն իր ազատությամբ և գեղեցկությամբ գերել է: Ի՞նչ եք հիշում երաժշտության և հատկապես ջազ երաժշտության հետ առաջին անգամ հաղորդակցվելուց:

Գարի Քյոսայան Հիշում եմ, որ առաջին նոտաները, որ սկսեցի նվագել ջազային ստեղծագործություն, սարսուռ անցավ միջովս, որ ես էլ եմ ջազի շարժման մեջ, ես էլ եմ շփվում ջազի բարձր արվեստին, որովհետև ազատություն կա դրա մեջ: Եվ փորձեցի իմպրովիզ անել: Դրանից առաջ ես իմպրովիզ էի անում Բախի երաժշտության մեջ: Շատ հետաքրքիր պատմություն հիշեցի անցյալ օրը՝ գիշերը ռադիոյով ջազ էի լսում, որ չմոռանայի ինչ էի լսում, իմ սիրած ստեղծագործությունը, առավոտյան սուլելով գնում էի դպրոց՝ չմոռանամ, որ առաջին դասամիջոցին նստեմ նվագեմ:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Ձեր «անձնագրային» անունը Կարապետ Գարի է: Հետաքրքիր է` ինչո՞ւ Կարապետ Գարի:

Գարի Քյոսայան Հետաքրքիր է, որտեղի՞ց եք իմ անձնագրային տվյալները ձեռք բերել:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Պրպտել, գտել ենք:

Գարի Քյոսայան Իմ անունը, որ ծնվել եմ, դրել են Կարապետ: Հետո տանը ինձ ասել են Կարիկ, հետո՝ Գարիկ: Հետո, որ սկսեցի ջազ նվագել՝ եղա Գարի Քյոսայան, և ունեցա երկու անուն: Եվ որպեսզի երկու անունից չզրկվեմ՝ Կարապետն էլ հայկական հզոր անուն է, իր նշանակությունով… ԱՄՆ-ում ինձ անձնագիր տվեցին, ասացին՝ փոփոխություն կա ձեր անվան մեջ: Իմ արտիստիկ անունը Գարի Քյոսայան և անձնագրիս մեջ Կարապետ Քյոսայան էր: Որոշեցի երկուսն էլ լինի՝ Գարի Կարապետ Քյոսայան: Եվ այդպես էլ ամերիկյան անձնագիր ստացա: Եվ եկա Հայաստան, ինձ անձնագիր տվեցին երկու անունով:

Անուշ Թորոսյան Գիտենք, որ ձեր հայրը լինելով Չայկովսկու անվան երաժշտական դպրոցի տնօրեն՝ դեմ է եղել որ Դուք ջազ նվագեք: Իսկ Դուք չեք պատկերացրել Ձեր կյանքն առանց ջազի: Այդ «պայքարը» որքա՞ն տևեց, և արդյո՞ք Ձեր հայրը համոզվեց, որ ջազը Ձերն է:

Գարի Քյոսայան Շատ հետաքրքիր դեպք պատահեց Դիլիջանի կոմպոզիտորների հանգստյան տանը: Հայրս, մայրս գնացել էին ճաշելու, ես քոթեջներում նվագում էի: Եվ հայրս, մայրս վերադառնալիս լսում են երաժշտություն: Հայտնի դաշնակահար կար վրացի, նա էլ էր հանգստանում Դիլիջանում, հայրս ասում է՝ նա է նվագում: Մայրս՝ չէ, Գարի Քյոսայանն է նվագում: Հայրս ասում է, չէ Գարին սենց տեխնիկա չունի: Գալիս են սենյակ, տեսնում են՝ ես եմ նվագում, հայրս ասում է վերջ, ես էլ քեզ հետ պայքարելու բան չունեմ:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան 13 տարեկանում առաջին ստեղծագործությունն եք գրել` «Բարի գալուստ, Հայաստան»: Ձեր հոր գնահատականն ինչպիսի՞ն էր այդ ստեղծագործությանը:

Գարի Քյոսայան Շատ գերազանց: Դա հետո ճշտվեց՝ 16-17 տարեկանում: Բայց այդ ժամանակ ես ավելի շատ ստեղծագործական վիճակի մեջ չէի, ես սովորում էի: Իմ սովորելը եղել է գիտե՞ք ոնց. ես լսում էի երաժշտություն, լսում էի հանճարեղ ջազ կոմպոզիտորներին, կատարողներին՝ Օսկար Փիթերսոն, Էրոլ Գարներ, Ջիմի Սմիթ, Ջորջ Շերինգ, Դեյվ Բրուբեք և իրենցից սովորում էի թեմաներ, հարմոնիկ լուծումներ: Այդ պրոցեսի մեջ էի մինչև 18 տարեկան: Բայց կողքից էլ փոքր գործեր գրում էի: Բայց իմ գերխնդիրն այն էր, որ ես սովորեի այդ գիգանտ ջազմենների մտածելակերպը՝ ինչպես են իրենք մտածում, ինչպես՝ նվագում: Իմպրովիզիացիոն մտածելակերպին էի հետևում՝ ինչպես, ինչ ձևի, և ամեն ինչը բերում էր հոգևորին, որովհետև եթե հոգևոր վիճակը լավ է՝ լավ է ստացվում: Ուզում էի հասկանալ՝ այդ գիգանտ ջազմենները ի՞նչ հոգևոր վիճակի մեջ են, որ այդպես հեքիաթային նվագում են, ազատ իմպրովիզացիա անում. ոնց որ ճախրեն երկնքում իրենց երաժշտական մտքերով: Տանը մի հատ բրոշյուր ունեմ կոմպոզիտորների միությունում կազմակերպված ջազ համերգի, որտեղ, եթե չեմ սխալվում, 18 ջազ քառյակներ և տրիոներ կային:

Անուշ Թորոսյան Կպատմե՞ք, ինչպես ձևավորվեց խումբը. և ովքե՞ր էին ձեր ունկնդիրները:

Գարի Քյոսայան Պահանջարկ կար, որ ես նվագեի հարվածային գործիքի վրա և բաս - կիթառ, կոնտրաբաս մի հոգի կար, որի հետ սկսեցինք աշխատել: Տանը պարապում ես, բայց տրիոյով շատ ավելի հարուստ է լինում ստեղծագործությունը կատարել, դա էր պատճառը, որ ստեղծվեց իմ տրիոն:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Բարձրաճաշակ, համեստ և զուսպ: Առաջին հայացքից այս հատկանիշներով եք աչքի ընկնում: Հետաքրքիր է, ճի՞շտ ենք նկատում: Եվ առհասարակ, բնավորության ո՞ր գիծն եք համարում ձեր հաջողության գրավականը:

Գարի Քյոսայան Ինձ թվում է իմ հաջողության գրավականն այն է, որ ծնվել եմ, իսկ բնավորության այդ գիծը չգիտեմ՝ որն է:

Անուշ Թորոսյան 1988 թվականին տեղափոխվել եք ԱՄՆ։ 2003 թվականին վերադարձել Երևան։ Ի՞նչը ձեզ ստիպեց վերադառնալ, ինչու՞ կայացրեցիք այդ որոշումը:

Գարի Քյոսայան Ոչ մի բան չի ստիպել վերադառնալ, ոչ մի բան չի ստիպել գնալ: Ես գնացել եմ Միացյալ Նահանգներ՝ աշխատելու և ուսումնասիրելու ջազի աշխարհը: Ու փառք Տիրոջը, ինձ հաջողվեց: Առաջին ամիսներին արդեն մի քանի «կոնտրակտներ» ունեի մի քանի ջազ ակումբների հետ: Իսկ 3 տարի հետո արդեն մեծ «կոնտրակտ» ունեցա մեծ անուն ունեցող ջազ ակումբի հետ, որը նոր էր սկսել գործել, բայց եղավ լավագույնը տարածաշրջանում: Դա տվեց ինձ հնարավորություն, որպեսզի ես շփվեմ աշխարհի լավագույն ջազ երաժիշտների հետ և հրավիրեմ իրենց՝ ինձ մոտ նվագելու, որովհետև ես ղեկավարն էի ջազ ակումբի: 1993 թվականին էր, արդեն կազմավորվեց իմ առաջին ջազ խումբը Միացյալ Նահանգներում, ամերիկյան ջազ երաժիշտների հետ: 95-ին առաջին մեծ համերգը ունեցա Միացյալ Նահանգներում, որը շատ բարձր գնահատվեց: Պատճառը ծրագրի բազմազան և օրիգինալ լինելն էր: Նկատի ունեմ մի շատ հետաքրքիր ստեղծագործություն կատարվեց այդ տարի: Բեվերլի Հիլզում շատ մեծ եկեղեցի էր, եկեղեցու դահլիճը շատ մեծ էր և ապշելու ակուստիկա ուներ, ոնց որ ստեղծված լիներ երաժշտության համար: Այնտեղ կար մեծ դասական երգեհոն, ես էլ նվագում էի փոքր ջազ երգեհոնի վրա: 3 օրվա ընթացքում գրեցի կոնցերտ երկու երգեհոնի համար, և կատարվեց փայլուն: Ինձ հետ կատարեց հայտնի երգեհոնահար, դիրիժոր, պրոֆեսոր Լևոն Աբրահամյանը՝ դասական երգեհոն, ես էլ՝ ջազ երգեհոն: Այդպիսի ծրագրով ելույթ ունեցանք Միացյալ Նահանգներում 1995 թվականին, և դա իմ հաջողությունների սկիզբն էր այդ խմբի հետ: Չնայած խումբը անընդհատ փոփոխվում է, որովհետև երաժիշտները զբաղված են, բայց Գարի Քյոսայան ջազ քառյակը հիմնավորվեց: Եվ նույն տարին ես Երևան եկա երկու համերգով:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Եվ ի՞նչը պատճառ հանդիսացավ, որ վերջնականապես վերադարձաք Հայաստան: Գիտենք, որ մոտ 15 տարի բնակվել եք Միացյալ Նահանգներում:

Գարի Քյոսայան Ես չէի ուզենա սուր՝ վերադարձա, գնացի, եկա... : Ստիպողական ոչինչ չի եղել: 21-րդ դարում մարդիկ իրավունք ունեն ապրել այնտեղ, որտեղ իրենց հարմար է: Ցանկություն կար գալ, Հայաստանում ապրել, բացի այդ՝ մայրս 88-89 տարեկան էր, խնդրեց, ասաց՝ արի գնանք Հայաստան:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Ճի՞շտ է, որ երբ նվագում էիք Լոս - Անջելեսի մի ֆրանսիական ռեստորանում, քաղաքապետը հատուկ այդ ռեստորան էր գալիս Ձեր կատարումները լսելու, և պատահել են դեպքեր, որ ստիպված է եղել սպասել, մինչև որ սեղան ազատվի:

Գարի Քյոսայան Քաղաքապետի համար սկզբնական ամրագրում էին, որ նա գար: Խոսքը նրա մասին էր, որ մարդիկ ժամերով գալիս սպասում էին բարի սեղանի մոտ, որ տեղ ազատվի՝ նստեն, դրա մասին է խոսքը:

Անուշ Թորոսյան Ասել եք, որ ԱՄՆ-ում բնակվելը համալսարան կամ մագիստրատուրա էր: Ձեր առաջին ձայնասկավառակը՝ «Քեզ համար» -ը հենց ԱՄՆ-ում թողարկվեց, որը երաժշտական փառատոնի ժամանակ երկու մրցանակ ստացավ «Լավագույն ջազ ալբոմ» և «Լավագույն ջազ երաժիշտ»։ Ի՞նչ նշանակություն ունեցան ձՁզ համար Նահանգները: Կարելի՞ է ասել, որ երկիրը դարձավ հաջող ցատկահարթակ՝ ավելի մեծ հաջողություններ գրանցելու համար:

Գարի Քյոսայան Գիտե՞ք, Միացյալ Նահանգներում ապրելը ինձ համար շատ կարևոր էր, որովհետև ջազ երաժշտի համար շփվել աշխարհի լավագույն ջազ երաժիշտների հետ, ուղղակի մեծ նվեր էր: Եվ դա ինձ թվում է՝ մեծ հաջողություն էր ինձ համար, և մեծ փորձառություն տվեցին այդ շփումները:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Պարոն Քյոսայան, վերջերս մեր երկրի համար տեղի ունեցած մի կարևոր իրադարձության մասին խոսենք: Հռոմի սրբազան քահանայապետը պապական այցով Հայաստան էր ժամանել: Այդ օրը հնչեց Ձեր «Ավե Մարիա» ստեղծագործությունը: Կպատմե՞ք, թե ինչպես ընտրվեց այդ գործը, և ի՞նչ տպավորություն թողեց:

Գարի Քյոսայան Տպավորություն չեմ կարող ասել՝ ինչ տպավորություն թողեց: Բայց ստեղծագործությունը գրվել է 2003 թվականին և երբեք չի կատարվել: Եվ այնպես եղավ, որ առաջին կատարումը պետք է լիներ Հռոմի պապի գալու առթիվ: Եվ ես նույն օրը առավոտյան հանդիպեցի Հռոմի պապին, ինքը Գյումրի էր մեկնում և նվիրեցի «Ավե Մարիայի» ձայնապնակը և ասացի՝ առաջին անգամ հնչելու է այս ստեղծագործությունը ի պատիվ Ձեզ: Երևի Աստված ուզեց՝ այդ օրը հնչի առաջին անգամ:

Անուշ Թորոսյան Խոսելով ձեր ստեղծագործությունների առանձնահատկություններից՝ ասել եք, որ դրանց հիմքում ընկած են հայկական շարականները, եկմալյանական ակորդները, նաև հայկական  հարմոնիկ մտածելակերպը, որն իր մեջ խտացնում է դասական ճյուղ, մելոդիկ գծերի հսկայական գանձարան: Մի քիչ չե՞ք մանրամասնի, ի՞նչ ընդհանրություններ կան դասական հայ երաժշտության ու ժամանակակից ջազի միջև:

Գարի Քյոսայան Գիտե՞ք, ամեն ինչի սկիզբն է դասականը՝ ճարտարապետության, նկարչության: Ջազը կառուցված է դասականի վրա, ամեն ինչը դասականի վրա է կառուցվում: Ճիշտ արվեստի մասին է խոսքը, ճշմարիտ արվեստի: Եթե հեռանաս դասական «ֆորմաներից»՝ ոչինչ չի ստացվի, կստացվի թյուրիմացություն, որն այսօր շատերը փորձում են ջազ անվանել: Էթնո ջազ են ասում, չգիտեմ ինչ ջազ են ասում: Մի թեմա նվագում են, կողքից սկսում են վրացական, թուրքական մուղամներ… դա ջազ չի: Ջազն այն է, որ կա հատուկ թեմա, որի վրա արվում է իմպրովիզացիա: Ազատ ջազի հոգեբանությունը ոչ-մեկի հոգով չի եղել, որովհետև եթե ազատությունը չի լինում չափի մեջ, արդեն անընդունելի է: Կյանքում էլ:

Անուշ Թորոսյան Գիտենք, որ Դուք նաև նկարում եք: Ո՞ր տարիքից եք սկսել նկարչությամբ զբաղվել: Հիմնականում ո՞ր գույներն եք սիրում, ի՞նչ պատկերներ են գերիշխում:

Գարի Քյոսայան Դպրոցից: Դասարանում շատ խորամանկ ձևով նստած նկարում էի: Սկզբում դասատուներն ասում էին՝ չի կարելի նկարել դասի ժամանակ, հետո իրենց բացատրում էի, որ նկարում եմ՝ ձեր ասածներն ավելի ուշադիր եմ լսում: Այդպես էլ կար, կենտրոնանում էի շատ լավ: Եվ իրենց պատմածն այնպես էի ընկալում, որ էլ պետք չէր տանը սովորել: Հետո արդեն, որ մի քիչ մեծացա՝ 16-17 տարեկանում, երազանք ունեի յուղաներկի հետ շփվել: Որովհետև ես հարևան ունեի, որը և դերասան էր, և նկարիչ: Այդ ներկի հոտն այնպես էր գրավում, ասում էի՝  ե՞րբ պետք է մի քիչ գումար ունենամ, որ յուղաներկ առնեմ: Գումար ունեցա, ներկեր առա ու սկսեցի նկարել:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Հիմա շա՞տ եք նկարում:

Գարի Քյոսայան Այո, իհարկե: Ես տանը մեծ կոլեկցիա ունեմ նկարների: Եվ իմ նկարներից մի քանիսը նվիրել եմ մաեստրո Շառլ Ազնավուրին:

Անուշ Թորոսյան Հիմնականում ո՞ր գույներն եք սիրում: Արդյո՞ք Ձեր նկարներից երաժշտության ձայն է գալիս: 

Գարի Քյոսայան Նկարներից երաժշտության ձայն չի գալիս, բայց գույների համադրությունը, հարմոնիկ վիճակներ է ստեղծում: Իսկ բոլոր գույներն էլ գեղեցիկ են, այնպես չէ, որ այս գույնը չեմ սիրում:

Անուշ Թորոսյան Արդյո՞ք կարելի է ասել, որ նկարներով արտահայտում եք այն, ինչ ջազում չեք կարողացել մեկնաբանել:

Գարի Քյոսայան Չէ, դրանք տարբեր բաներ են: Իմ նկարներում խաղաղության, հավասարակշռության հոգեբանություն կա: Նույն բանը նաև ջազում եմ արտահայտում: Մեկը մյուսին լրացնում է:

Անուշ Թորոսյան Դուք նաև «Գարի Քյոսայան» մշակութային հիմնադրամն եք նախագահում: Հիմնադրամի ուշադրության կենտրոնում ներկայում ի”նչ հարցեր են:

Գարի Քյոսայան Գիտե՞ք, շատ դժվար է շարժվել առաջ: Մենք հսկայական ծրագրեր ունենք, սակայն ոչ մեկը չի իրականացվում, որովհետև գումարներ չկան: Մենք դիմել ենք շատ կազմակերպությունների, որ օգնեն մեզ, բայց հիմնադրամը զրոյի վրա է մինչև այսօր: Նպատակներ կային ջազի պրոպագանդա, դասական երաժշտության պրոպագանդա, ձայնապնակներ, համերգներ կազմակերպել, բայց դրա համար գումար է պետք: Չկա այդ գումարը: Մեք անգամ դիմեցինք շատ հիմնադրամների, ես գրեցի երաժշտություն Արմեն Էլբակյանի բեմադրած «Մուսա լեռան 40 օրը» ներկայացման համար: Որոշեցինք Ցեղասպանության 100-ամյակի կապակցությամբ բեմադրել բալետ և դիմեցինք շատ տեղեր, ոչ ոք չարձագանքեց: Իրենց չի հետաքրքրում դասական երաժշտություն, չի պրոպագանդվում այդ արվեստը:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Ձեր կինը՝ դերասանուհի Ալլա Սահակյանը, պատմել է՝ երբ առաջին անգամ տեսել է Ձեզ բեմում, խոր ակնածանք է զգացել և փորձել է Ձեր մեջ ավելին տեսնել, քան երաժիշտը: Սակայն ծանոթացել եք տարիներ հետո՝ եկեղեցում: Կարելի՞ է ասել, որ դա սեր էր առաջին հայացքից:

Գարի Քյոսայան Առաջին հերթին ասեմ՝ կինս ոչ միայ դերասանուհի է, այլև երգչուհի: Կոնսերվատորիան է ավարտել, վոկալի բաժին, բավական փայլուն երգչուհի է: Եվ հանդիպեցինք եկեղեցում, բայց դա սեր չէր առաջին հայացքից: Ուղղակի որպես կոլեգաներ հանդիպեցինք, զրուցեցինք և եղանք լավ ընկերներ: Մի քանի ամիս հետո նոր որոշեցինք, որ կարելի է ճանապարհորդել: Շատ լավ առաջարկ եղավ՝ Մոնտե Կարլո՝ ելույթի: Ինքն արդեն սկսել էր փորձերը: Մենք 4 ամիս պարապեցինք և Մոնտե Կարլոյում փայլուն ելույթ ունեցանք: Հետո եկանք Երևան, ամուսնացանք՝ եկեղեցով, ինչ խոսք, և ունեցանք մեր ամենամեծ ստեղծագործությունը՝ մեր բալիկին: Անունը՝ Մարիա:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Համոզված եք եղել, որ մի օր կգա և նորից կսիրեք և այդ հույսով եք ապրել: Մինչև հանդիպեցիք Ձեր կնոջը: Գիտենք, որ ամուսնության գեղեցիկ առաջարկ եք արել: Կպատմե՞ք այդ մասին:

Գարի Քյոսայան Այո: Մի օր, գեղեցիկ երեկո, տան ռոյալը պատշգամբի կողքն էր դրված: Կինս նստած էր պատշգամբում ու ես նվագեցի Միշել Լեգրանի «Ի՞նչ ես անում քո կյանքի մյուս օրերը» ստեղծագործությունը, դա նաև ամուսնության առաջարկ է: Նվագեցի, ասացի՝ գիտե՞ս,թե ինչ ստեղծագործություն է, ասաց, որ լսել է: Ասեցի գիտե՞ս ինչ խորհուրդ ունի այս ստեղծագործություն է: Ասաց՝ չէ: Ասացի, որ սա ամուսնության առաջարկ է: Պատասխանեց, հա, ինչ լավ է, չհասկացավ՝ ինչ եմ ասում: Ասացի ի՞նչ ես պատասխանում: Կարմրեց: Ասացի՝ կամ այո պետք է պատասխանես, կամ՝ ոչ:

Անուշ Թորոսյան Դուք և Ձեր կինը այժմ միասին նույն բեմում եք հանդես գալիս: Ասում եք` բեմում մոռանում եք, որ ամուսիններ եք: Իսկ տանն արդեն ստեղծագործական վեճեր լինո՞ւմ են:

Գարի Քյոսայան Վեճ ընդհանրապես չի լինում ստեղծագործական, ուղղակի մտորումներ են ստեղծագործական: Իհարկե, ես շատ խիստ եմ, ինչ վերաբերում է իր երգեցողությանը, պետք է շատ պատրաստված դուրս գալ բեմ, և ինքը շատ ընդունակ աշակերտ է: Իմիջիայլոց, «Ավե Մարիայի» երգի տեքստը ինքն է լատիներենը հարմարեցրել երաժշտության վրա: Եվ իր առաջարկով այս ստեղծագործությունը գրվեց:

Անուշ Թորոսյան Այս տարվա ընթացքում խոստացել էիք հանդիսատեսին հասցնել նոր` «Ծիր Կաթին» ձայնասկավառակը: Է՞լ ինչ նորություններ են սպասվում Ձեր արվեստի երկրպագուներին:

Գարի Քյոսայան Եթե հաջողություն լինի, մի համերգ ունենք սեպտեմբերի վերջին կամ հոկտեմբերին: Պլանավորված համերգ է, դեռ չեմ ուզում ասել՝ ինչ համերգ: Համերգ ունենք՝ նոր ստեղծագործություններով՝ Երևանում: «Ծիր Կաթին» ձայնասկավառակի կեսը գրված է: Կեսը ձայնագրվեց ամերիկյան ջազ երաժիշտների հետ, որոնք եկել էին Միացյալ Նահանգներից: Անցյալ տարի մենք համերգ ունեցանք Երևանում: Եթե հասցնենք, այս տարի կարող է դուրս գալ:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Ապրիլյան դեպքերից հետո ստեղծեցիք երգեհոնի համար գրված «Հերոսական բալլադը», որը նվիրել եք Արցախում զոհված տղաներին: Ի՞նչ փոխեց ապրիլյան պատերազմը մեր համընդհանուր գիտակցության մեջ, և ինչպե՞ս պիտի ապրի հայ հասարակությունը, որ արժանի լինի իր ինքնազոհաբերության պատրաստ ու քաջ զինվորին:

Գարի Քյոսայան Ամբողջ հարցը նա է, որ մեր ժողովուրդը միշտ պատրաստ է լինել զինվորի կողքին: Ուղղակի պետք է բացարձակ կազմակերպվածություն մեր ժողովրդին, որը կլինի միայն և միայն հոգևոր ու մտավոր զարգացման միջոցով: Ես մի տեղ ասել եմ, և հիմա էլ կուզեմ կրկնել՝ հոգևոր և մտավոր զարգացման գործում պարտադիր է առողջ արվեստ, դա միակ դեղամիջոցն է: Որովհետև կա արվեստի իմիտացիա, որը մեր ժողովրդրին հակառակ ուղղությամբ է տանում, տանում է դեպի անդունդ: Մեր ժողովուրդն այն ժողովուրդը չի, ինչ ուզում են ներկայացնել: Մենք բարձր մակարդակի ժողովուրդ ենք, ընտրյալ ժողովուրդ ենք:

 

 



* Հարգելի ընթերցող, մեր տեքստերում վրիպակ գտնելու դեպքում, խնդրում ենք սեղմել «Ctrl+Enter» կոճակները, և բացվող պատուհանում նշել այդ մասին. այնուհետև հաստատել` սեղմելով «Ուղարկել» կոճակը

Orphus համակարգ