Կառավարության շենքի առջև ընթացող բողոքի ակցիայի մասնակիցները ծափողջույններով ընդունեցին Մշակույթի նախարար նշանակված Արմեն Ամիրյանին: Նրա հետ, ինչպես և նոր կառավարության ու վարչապետի հետ, հույսեր են կապում: «Առավոտյան սուրճ» նախագծում Իզաբելլա Հովհաննիսյանն ու Անուշ Թորոսյանն Արմեն Ամիրյանի հետ զրուցում են ոչ միայն նախարարի նոր ծրագրերի մասին: Հեռուստատեսություն, ռադիո, այլ նախասիրություններ, ընտանիք ու երջանկության բանաձև:

 

Ներկայացնում ենք Արմեն Ամիրյանի հետ հարցազրույցի տեքստը՝ որոշ կրճատումներով: Ամբողջական հարցազրույցը դիտեք տեսագրված տարբերակով.

Անուշ Թորոսյան Պարոն Ամիրյան, ինչպե՞ս եք սկսում Ձեր օրը: Հիմա, երբ արդեն նախարար եք, շա՞տ են փոխվել Ձեր առավոտները:

Արմեն Ամիրյան Շատ-շատ են փոխվել, օրը սկսվում է արագ նախաճաշով՝ ընտանիքում, անպայման պիտի առավոտյան 08:30 արդեն շտապեմ աշխատանքի: Աշխատատեղում՝ կարճ խորհրդակցություն տեղակալների հետ, և հանդիպումներ, հանդիպումներ, անվերջ հանդիպումներ, ժողովներ, որոշումներ: Եվ այսպես՝ ամեն առավոտ: Իսկ շաբաթ և կիրակի օրերը հիմնականում նվիրում եմ մարզային այցելություններին, որովհետև մարզերում էլ մենք շատ անելիքներ ունենք: Փորձում եմ շաբաթ-կիրակին տրամադրել մարզերին, իսկ շաբաթվա հինգ օրը՝ երևանյան աշխատանքային առօրյային:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Գիտենք, որ Ձեր ծնողները հեռուստատեսության հետ կապ չեն ունեցել: Ձեր հայրը եղել է խանութի տնօրեն, մայրը տնային տնտեսուհի: Դուք երազել եք դառնալ դերասան: Դպրոց-հեռուստատեսություն անցումը սահու՞ն է եղել Ձեր կյանքում: Ինչպե՞ս դա եղավ, և ե՞րբ էր, որ հեռուստատեսային աշխարհը դարձավ գիտակցված ընտրություն:

Արմեն Ամիրյան Ամենևին չգովերգելով նախկին խորհրդային կարգերը, որովհետև ես ավելի շատ սիրում եմ անկախ Հայաստանը՝ այնուամենայնիվ, մենք շատ բաներ ունենք որդեգրելու այն իրականությունից, որովհետև դպրոցը շաղկապված էր արվեստի բոլոր ճյուղերի հետ, սպորտի հետ, երեխաներն արդեն դպրոցական տարիքից հնարավորություն ունեին ոչ միայն ընտրելու իրենց մասնագիտությունը, այլև հմտանալու, մասնագիտանալու, նույնիսկ աշխատանքային որոշ փորձեր կատարելու: Եվ հենց սա պատճառ դարձավ, որ ես կապը սկսեմ թատրոնի հետ, և թատրոնն ինքնաբերաբար վերածվեց հեռուստատեսության: Նույն տարիներին ես շատ հաջողությամբ զբաղվում էի սպորտով՝ բասկետբոլով, և շատ հնարավոր էր՝ դառնայի մարմնամարզիկ: Այդ շաղկապումը՝ դպրոց-մշակույթ, այսօր կարծես բացակայում է մեր իրականությունից կամ դրված է խիստ կոմերցիոն հիմունքների վրա, և երեխաներից շատերը հնարավորություն չունեն շփվելու արվեստի հետ: Հիմա փառք Աստծո՝ որոշում եղավ, դպրոցներում կարծես պարտադիր է պարի ուսուցումը, ես կարծում եմ՝ նմանատիպ մի որոշում պիտի կայացվի, որ թատերական խմբակները, ասմունքի խմբակները պարտադիր լինեն, դպրոցը կարողանանք ինչ-որ ձևով կապել թատրոնի հետ, որովհետև հիմա չգիտես ինչու վերացվել է աբոնեմենտային համակարգը, իսկ երեխան, չտեսնելով ներկայացում՝ չի կարող երազել, չերազեց՝ չի կարող ապագայի մասին պատկերացում կազմել, չերազեց՝ չի կարող դառնալ մասնագետ:

Անուշ Թորոսյան Հեռուստատեսության Ձեր՝ տեսագրություններով լի չհրկիզվող պահարանը տեղափոխել եք ռադիո: Ի՞նչ եզակի ձայնագրություններ ունեք:

Արմեն Ամիրյան Շատ հետաքրքիր պատմության հետ է կապված այդ պահարանը: 1991 թվականն էր՝ անկախության առաջին տարին, ես այցելեցի երջանկահիշատակ Վազգեն Վեհափառին՝ ստանալու համար մի հեռուստահաղորդման և մի գրքի օրհնություն: Պերճ Ջամբազյանի և հեռուստաօպերատոր Արտյոմ Ղազանչյանի հետ, այսօր երկուսն էլ ԱՄՆ-ում են ապրում: Վեհափառ Հայրապետը սիրով ընդունեց, մակագրեց գիրքը, հեռուստախցիկի առջև իր օրհնության խոսքն ասաց, և ասաց՝ գիտե՞ս, տղաս, ես գողություն եմ արել երիտասարդ տարիներին: Հետո ասաց՝ անջատիր տեսախցիկը, կպատմեմ: Թող ների ինձ Աստված, և երջանկահիշատակ Վազգեն Վեհափառի լուսավոր հոգին թող ների, լրագրողական իմ հետաքրքրությունը թույլ չտվեց անջատել տեսախցիկը: Ես Արտյոմին աչքով հասկացրի, որ լույսն անջատի: Նա դուրս եկավ, բայց տեսախցիկը շարունակում էր նկարել: Վեհափառը պատմեց,թե ինչպես երիտասարդ տարիներին, իմանալով, որ սահմանից այն կողմ՝ Թուրքիայի տարածքում, կա երկու բացառիկ խաչքար, մտադրվել էր, որ անպայման այն պետք է տեղափոխեն Հայաստան: Պատմեց, թե ինչպես են ռուս սահմանապահ զորքերի հրամանատարի հետ ընկերացել և որոշել են միասին «գողանալ» այդ խաչքարերը: Այդ օրերին Արաքսը ծանծաղուտի է վերածվում: Բեռնատարով անցել են սահմանը, խաչքարերը տեղափոխել, և հնչել է կրակոց թուրք սահմանապահների կողմից: Այդ տարիներին պատկերացնու՞մ եք՝ դա նշանակում էր խորհրդային սահմանի խախտում, տագնապ ամբողջ խորհրդային միությունով մեկ: Հաջորդ օրը ռուս սահմանապահ զորքերի հրամանատարը՝ արդեն քաղաքացիական հագուստով, եկել էր Վեհափառին հրաժեշտ տալու և այնուամենայնիվ շնորհակալություն հայտնել, որ իր կյանքում պատիվ և հնարավորություն է ընձեռվել՝ փրկելու գերված խաչքարերը: Վեհափառն այս պատմությունը պատմելուց հետո ասաց՝ այ, այսպես, այս խաչքարերը կարողացանք փրկել ազնիվ ռուս սահմանապահի օգնությամբ, որին հետագայում ես այլևս չտեսա:

Երբ ճանապարհում էր մեզ, Վեհափառը ուսիս թփթփացրեց և ասաց. «Բայց լավ չարեցիր, որ տեսախցիկը չանջատեցիր»: Ես խոստացա նրան, որ ոչ ոք այդ տեսանյութը չի տեսնի: Անցան տարիներ, և 2000-ականներն էին, նոր պատմեցի այս պատմության մասին: 1997թ., երբ տեղափոխեցի այդ պահարանը, կարծես անհետացել էր այդ տեսաերիզը իմ պահարանից, չգիտեմ՝ ինչպես, Աստվածային մի հրաշքով կամ գուցե՝ իմ խոստմանը համաձայն: Բայց վերջին տարիներին՝ մեկ, թե երկու տարի առաջ Միացյալ Նահանգներում Պերճ Ջամբազյանի հետ զրուցում էինք, ուրախալի լուր հայտնեց, ասաց՝ իմ արխիվում հայտնվել է այդ տեսաերիզը: Հիմա փաստորեն մենք ունենք այդ տեսաերիզը, բայց ինչպես խոստացել էի Վեհափառ Հայրապետին՝ բացի մեզանից որևէ մեկը չի տեսել:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Ես հիշում եմ իմ կոլեգաների, լրագրողների  տխրությունը, երբ իմացել էին, որ հեռանում եք Հանրային ռադիոյից: Ձեր մասին խոսելիս ասում են, որ ի տարբերություն շատ տնօրենների՝ ուրախացել եք իրենց ամենափոքր հաջողությամբ: Աշխատանքում ի՞նչն եք առավել կարևորում, ունե՞ք հստակ սահմանած կանոններ, որ աշխատակիցները պետք է սրբորեն պահպանեն: Գուցե կա՞ Արմեն Ամիրյանին բնորոշ աշխատանքի կուլտուրա կամ անփոփոխ սկզբունք:

Արմեն Ամիրյան Հիմա, ճիշտն ասած, հուզվեցի, երբ հիշեցրիք, որովհետև իսկապես հուզիչ է, երբ տարիներ շարունակ աշխատում ես մարդկանց հետ: Ես սիրում եմ կոլեկտիվը դարձնել ընտանիք: Կոլեկտիվն իսկապես պետք է դառնա ընտանիք, հակառակ դեպքում հաջողության դժվար է հասնել: Կան կառավարման տարբեր մոդելներ, ես նախընտրում եմ ընտանիքի մոդելը, որովհետև խորապես համոզված եմ, որ եթե ընտանիքում՝ այսինքն կոլեկտիվում կա սեր, փոխհասկացողություն ու փոխըմբռնում, իսկ ընտանիքը պետության փոքր մոդելն է, անպայման կհասնենք հաջողության: Երազում եմ, որ մեր պետությունն էլ ընտանիքի մոդելով կարողանանք կառավարել, ինչը ես հիմա փորձում եմ իմ նոր պաշտոնում:

Անուշ Թորոսյան Ասել եք, որ ձեր բոլոր խորհրդակցությունները նկարահանելու եք, տեղադրելու կայքէջում, որ հասարակությունը տեղյակ լինի մշակույթի ոլորտում տեղի ունեցող զարգացումներին և հանրության ուղղորդումը ստանաք: Բաց աշխատելու խոստում տալիս են շատերը:  Սակայն ինչ-ինչ հանգամանքներով պայմանավորված՝սկսում են ավելի փակ աշխատել: Որքանո՞վ եք պատրաստ մշակույթին վերաբերող ցանկացած խնդրի մասին իրազեկել հանրությանը և ի կատար ածել ողջունելի այդ խոստումը:

Արմեն Ամիրյան Այլ տարբերակ, քան բաց աշխատել, ես չեմ տեսնում, որովհետև մենք աշխատում ենք հանրության վճարած հարկերի հաշվին: Հանրությունն իրավունք ունի՝ տեղեկանալու, թե մենք ինչ ենք անում իր վճարած հարկերով, ինչ ծրագրեր ենք իրականացնում: Իրավունք ունի, որպեսզի կարողանա ժամանակին արձագանքել, որպեսզի այն սխալները, որ հնարավոր է՝ մենք թույլ տանք, հանրության կարծիքով կանխվեն, և կարողանանք ճիշտ ճանապարհով շարժվել: Մինչ այսօր ես պահպանում եմ իմ խոստումը: Ճիշտ է՝ տեսակադրեր չկան, որովհետև դրանցով հիասթափություն կապրի մեր ժողովուրդը: Կարծում եմ՝ մինչև օրս հանրության արձագանքը մեզ շատ է օգնել: Շատ կարևոր է՝ ունենալ ուղիղ կապ հանրության հետ:

Անուշ Թորոսյան Ձեր՝ որպես նախարար առաջին հրապարակային ելույթում կարևորեցիք առաջին հերթին գիրքն ու գրախանութը: Դա ուրախացնող է, քանի որ ինքնին հասկանալի է, որ բոլոր արվեստների, գիտության  և առհասրակ ամեն իմացության հիմքում գիրքն է: Բայց ինչպե՞ք եք պատկերացնում մի քանի մասնավոր գրախանութները դարձնել սիրելի ընտանեկան միջավայր: Նույնիսկ այդ դեպքում արդյո՞ք ըստ պատշաճի կկարևորվի գրքի դերը, նշանակությունը:

Արմեն Ամիրյան Գիտեք՝ սա արդյունքն է վերջնական, որին պետք է հասնենք: Տեսեք՝ մեր իրականության մեջ վերջին տարիներին փակվում են գրախանութներ, գրեթե չկան, վերացել են, երկու օր առաջ պայթեցվեց տպարանի շենքը, որը 1920-ական թվականների էր, ինչու պայթեցվեց, որովհետև չէր աշխատում: Տպարանը չուներ բավարար ծանրաբեռնվածություն: Սա նշանակում է, որ մենք գրահրատարակչական ոլորտում՝ հեղինակից սկսած մինչև ընթերցող, ունենք լուրջ պրոբլեմ: Պետությունը տարիներ շարունակ աջակցում է գրահրատարակիչներին, գրողներին, մենք ունենք տարեկան 120 մլն դրամի պետական պատվեր և աջակցություն հրատարակիչներին: Բայց այսօր մենք մեր պահեստում ունենք 50 մլն դրամի հրատարակված գիրք, որը պարզապես մնացել է՝ 4-5 տարի: Ինչու՞: Որովհետև գիրքը թանկ է ինքնարժեքով, որովհետև վատորակ գիրք է, որովհետև լավ չենք ուսումնասիրել շուկաները: Հիմք մենք ուզում ենք նախ սկսել շուկայի ուսումնասիրությունից: Անպայման պիտի ուսումնասիրենք տեղական շուկան, արտասահմանյան շուկան, նաև սփյուռքի շուկան. Դա լրիվ ուրիշ մտածողություն է, նաև պետական այն պահանջները, որ մեր կարծիքով անհրաժեշտ են հասարակության համար: Մանավանդ գրականության պարագայում միայն շուկայով չպիտի առաջնորդվես:

Շուկան ձևավորելուց հետո մենք այն անպայման տրամադրելու ենք նաև գրահրատարակիչներին, որովհետև վերջիններս չունեն շուկա ուսումնասիրելու դրամական միջոցներ: Այդ ուսումնասիրությունից հետո ձևավորելու ենք այն պատվերը, թե որ գրականությունն ենք մենք օժանդակելու, ում ենք օգնելու, որ գրողին ենք 100 տոկոս պետական պատվեր իջացնելու և որ հրատարակչությանն ենք աջակցելու նախաձեռնությունների մեջ:

Միևնույն ժամանակ արտասահմանյան, օտար գրականությունը չգիտես ինչու հրատարակվում է Հայաստանում, որը հետո մնում է դարակներում կամ պահեստում և ընդհանրապես չի սպառվում: Օրինակ՝ ասենք Համո Սահյանի՝ ֆրանսերեն թարգմանությամբ գիրքը չի կարելի հրատարակել Հայաստանում: Դա սխալ է: Պետք է գտնել Ֆրանսիայում հրատարակիչ, սուբսիդիա տրամադրել, հայտարարել մրցույթ և գրանտով հրատարակել, որպեսզի հրատարակված գիրքը սպառող ունենա:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Այ, եթե չեմ սխալվում, եղել եք նաև «Գիրք» հիմնադրամի բազայում և ապշել պետական պատվերով ու պետական աջակցությամբ հրատարակված ու ընթերցողին չհասած գրքերի հսկայական քանակությունից: Առհասարակ, ի՞նչ պիտի անել հեղինակ-գիրք-հրատարակիչ-ընթերցող կապն ավելի արդյունավետ դարձնելու համար:

Արմեն Ամիրյան Այո, այո, հիմա այդ գրքերից մեկական օրինակ իմ խորհրդակցությունների սեղանին է շարված, և ցուցակն ունեմ, թե որից՝ որքան: Հիմա մենք փորձելու ենք այդ գրքերը առաջին էտապով որքան հնարավոր է՝ շուտ բաժանել: Օրինակ՝ նախաձեռնություն ունենք առողջապահության նախարարության հետ՝ այն ընտանեկան բժիշկները, որոնք այցելում են հիվանդ երեխաներին, դեղի հետ պետք է գիրք նվիրեն, որովհետև հոգևոր դեղն էլ է կարևոր: Պայմանավորվել ենք՝ գիրք նվիրելուց հետո ինքնանկար պետք է անեն երեխայի և գրքի հետ և տեղադրեն մեր էջում: Ես կարծում եմ՝ սա շատ օգտակար նախաձեռնություն է: Եվ նման տարբեր ձևերով մենք գիրքը փորձելու ենք հանրահռչակել: Բայց ինչպես դուք ասացիք՝ ես ուզում եմ լուծել ոչ միայն գրախանութի հարցը, որպես ընտանեկան ժամանց, որը իդեալական տարբերակն է վերջին հաշվով, այլ ամբողջ գործընթացը՝ սկսած գրողից մինչև ընթերցող: Այստեղ պիտի առաջ գնալ՝ թե նոր մտածողության, ժամանակակից տպարաններ, նոր հրատարակիչներ՝ նոր մտածողությամբ, նաև միջնորդներ՝ գրքի բրոքերներ, որոնց ինստիտուտը Հայաստանում չկա, և վերջին հաշվով՝ գրավաճառ կետեր:

Օրինակ՝ մարզերում մենք ունենք տասը գրադարան՝ յուրաքանչյուր մարզկենտրոնում մեկ գրադարան: Հրաշալի գրադարաններ են, գոնե երկուսը՝ առայժմ, ես տեսել եմ՝ Վանաձորում և Գյումրիում, երկուսն էլ փառահեղ գրադարաններ են: Այս գրադարաններում մենք փորձում ենք ներմուծել տնտեսական բաղադրիչը, որ ավելի հետաքրքիր դառնա ժողովրդի համար: Առաջին հերթին ինտերնետ-հասանելիությունն ապահովեցինք՝ անվճար Wi-Fi, որ երեխաները կարողանան այնտեղ լինել: Ապահովելու ենք երեխաների համար հանգստի տեղ, որ ծնողները կարողանան երեխաներին թողնել գրադարանում և գնալ, ասենք, իրենց հանգիստը կազմակերպելու: Երեխաները կզբաղվեն գրքով: Այնտեղ պետք է լինի անպայման խաղալիքների բաժին, շոկոլադի բաժին, ամեն բան, ինչ գրավում է ընտանիքին և երեխային, ֆիլմ դիտելու հնարավորություն. ինչպես կինոթատրոն են գնում, այդպես ընտանիքով գրախանութ- գրադարան այցելեն: Չգիտեմ՝ երբ կհասնենք իդեալական մոդելին, բայց շատ ցանկանալու դեպքում հասնելու ենք:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան  «Ուզում եմ հասնել նրան, որ Հայաստանում Մշակույթի նախարարություն չլինի»,-այս մասին հայտարարեցիք նշանակումից հետո: Գուցե այդ մասին ասեք վարչապետի՞ն, հարմար պահ է այն իրագործելու համար: Իսկ եթե ավելի լուրջ, հիմա, երբ   արդեն ներսից  ծանոթացել եք ոլորտի խնդիրներին, ի՞նչ եք կարծում, ե՞րբ հնարավոր կլինի խոստումը իրականացնել:

Արմեն Ամիրյան Գոնե ես ինձ տրված ժամանակի մեջ, չգիտեմ, թե դա որքան կլինի, փորձելու եմ մաքսիմալն  անել հասնելու դրան: Ինչու՞, որովհետև իմ խորին համոզմամբ Մշակույթի նախարարությունը մշակութային դաշտում ոչ թե խաղացող պետք է լինի, այլ դաշտը կարգավորող: Այսօր մենք մշակութային դաշտում խաղացող ենք: Մենք հավասարապես  ներկայացում ենք բեմադրում՝ պետական միջոցներով մասնավորի հետ միասին:Այսինքն մրցակցային դաշտին խանգարում ենք: Մենք ֆիլմ ենք նկարում մասնավորի հետ միասին, այնինչ մենք պետք է աջակցենք, ոչ թե ֆիլմ նկարենք: Բայց ժամանակ կա դրան հասնելու: Ժամանակ կա ձևավորելու դաշտը՝ համապատասխան օրենսդրական նախաձեռնություններով, ենթաօրենդրական ակտերով, ինչպես նաև մարդկային մտածողության մեջ որոշ փոփոխություններ պետք է լինեն: Պետք է ձևավորել բիզնես մտածողություն մշակույթի դաշտում, որպեսզի Մշակույթի նախարարությունը դառնա, չեմ ուզում ասել ավելորդ օղակ, այլ ընդամենը աջակցող օղակ: Գոնե այնպիսին, ինչպիսին այսօր է նախարարությունը, տեսանելի ապագայում այդպիսին չպետք է լինի:

Անուշ Թորոսյան  Դուք, բացի հեռուստատեսությունից ու ռադիոյից,  աշխատանքային գործունեություն եք ծավալել ամենատարբեր ոլորտներում՝ Արարատյան Հայրապետական թեմի Թեմական խորհրդի անդամ եք շուրջ 20 տարի: ՀՀ ոստիկանության հասարակական խորհրդի անդամ եք եղել: Կատարված ծրագրերից հատկապես ինչո՞վ եք հպարտանում:

Արմեն Ամիրյան Ես շատ ափսոսում եմ, որ օրինակ Ոստիկանության խորհուրդում եղած ժամանակ կարողացանք մի հետաքրքիր նախաձեռնություն անել, որ երթևեկության աջ թեքվող հատվածը բաց էր միշտ, և որքան թեթև էր երթևեկությությունը: Հետո չգիտես ինչու փակվեց: Իսկ ինչ վերաբերում է Արարատյան Հայրապետական թեմում եղած տարիներին, մինչև այսօր էլ ես աջակցում եմ հոգևոր թեմին, մի կարևոր բան արեցինք, Qahana.am-ը հիմնեցինք: Այն բավական մեծ հեղինակություն  ունի մեր երիտասարդության մեջ:  

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Մի քիչ էլ  խոսենք արդեն ձեր անձնական կյանքի մասին: Գիտենք, որ երեք երեխա ունեք: Ինչպե՞ս ծանոթացաք ձեր կնոջ հետ, նրա՝ ում վերջերս խոստացաք ավելի քիչ ժամանակ հատկացնել ու մեղմեցիք այդ խոստումը ծաղկեփնջով:  Ամենկարևրոըը՝ ինչպե՞ս հասկացաք, որ նա է այն միակը…

Արմեն Ամիրյան Նույն ինստիտուտում ենք սովորել: Ծանոթացանք մինչ ինստիտուտը, քանի որ մեր ազգականները աշխատում էին միասին և ընտանեկան մի միջոցառման ժամանակ հանդիպեցինք: Երիտասարդ էի շատ՝ 21 տարեկան, կինս 17: Եվ որոշեցինք մեր կյանքը կապել իրար հետ: Երեք զավակ ունեմ, տղաս Հայկը, աղջիկս Սեդան և փոքրը Արինան, որը 13 տարեկան է:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Ձեր կյանքում ու գուցե բնավորության մեջ կա՞ն բաներ, որ ձեր դեմ են, որ կուզեիք խմբագրել, որոնք խանգարում են գուցէ:

Արմեն Ամիրյան Թերևս՝ անկեղծությունը:  Հաճախ խանգարում է մեր իրականության մեջ, հատկապես, երբ դու հանրային մարդ ես: Բայց ես իմ կյանքում սովորել եմ լինել անկեղծ, այլ կերպ չեմ կարող լինել:

Անուշ Թորոսյան Ասել եք, որ սիրում եք զբոսնել քաղաքում: Մշակույթի նախարարի պաշտոնն ստանձնելուց հետո հասցնո՞ւմ եք զբոսնել: Երևանի՝ Ձեզ համար սիրելի հատվածը ո՞րն է: Եվ ունի՞ մշակույթի նախարարը դերակատարություն մայրաքաղաքի ընդհանուր պատկերն ու մթնոլորտն ավելի գեղագիտական ու հաճելի դարձնելու:

Արմեն Ամիրյան Զբոսնել շատ եմ սիրում, բայց ժամանակ չկա զբոսնելու: Հիմա զբոսնում եմ սիրելի մշակութային օջախներում: Հաճախ այցելում եմ թանգարաններ, համերգասրահներ, փորձում եմ բոլոր հարկերով անցնել, նայել: Հիմա քաղաքի մշակութային տեսքի հետ կապված՝ մենք հաջորդ շաբաթ հավանաբար պարոն քաղաքապետի հետ  պետք է հանդիպենք և քննարկենք երկու կարևորագույn հարց: Առաջինը՝ մենք ուզում ենք Նուռի հետ միասին քաղաքի 5 կետերում տեղադրել գրավաճառ փոքրիկ կետեր: Գրքի տեսքով դրանք հուշարձաններ են, որ Թումանյանի հատընտիրն իր նկարով գիրքը տեղադրվելու է՝ Թումանյան փողոցում, Աբովյանինը՝ Աբովյան փողոցում: Եվ սա դառնալու է գրավաճառ կետ, նաև հուշարձան: Մենք ունենք նաև այլ գաղափար, որ քաղաքը պետք է դարձնենք մշտական ցուցադրության կենտրոն, պատկերասրահ՝ ժամանակակից լուծումներով: Շուտով կտեսնեք: Քաղաքը կունենա իր ուրույն մշակութային տեսքը: Դրան զուգահեռ, եթե նկատել եք՝ մենք շաբաթ, կիրակի օրերին մեր երաժշտախմբերին հրավիրում ենք փողոց: Համերգային ծրագրերի վերնագիրն է «Դահլիճից դուրս»: Երևանի 8-9 հարթակներում ելույթ են ունենում տարբեր խմբեր: Նման ծրագիր ունենք նաև շրջանների հետ կապված: Կարծում եմ սա այն ուղիղ ճանապարհն է, որով ժողովրդին մոտ պահենք մեր մշակույթին:

Իզաբելլա Հովհաննիսյան Գիտենք, որ թե հեռուստատեսությունում և թե ռադիոյում հաճախ են պատուհում կուրիոզ, զվարճալի դեպքեր, որի մասին հեռուստադիտողը կամ ռադիոունկնդիրը չի իմանում: Ինչպիսի՞ նման դեպք է տպավորվել ամենից շատ ձեր հիշողության մեջ:

Արմեն Ամիրյան Շատ հետաքրքիր պատմություն կա: Կարծեմ 30 տարվա ընդմիջումից հետո, Ձախ Հարութը եկել էր Հայաստան և ասաց, որ ուզում է գնալ ընկերոջ մոտ, ով Ավանում էր ապրում: Գնացինք ընկերոջ տուն, մեկ էլ վերևից տեսնեմ բազմություն է հավաքվել, Ձախ Հարութն է եկել: Հարութը ասեց շտապում եմ, ո՞նց կարամ փախնել: Հետևից մուտք կար, Հարութը գնաց: Ես առանց մտածելու, իմ անկեղծությամբ, որովհետև շատ պոպուլյար ժամանակաշրջանն էր, չմտածեցի, որ կարող է այս ժողովուրդը ուշադրությունը սևեռի դեպի ինձ: Իջա, որ իմ մեքենան նստեմ, գնամ: Հարութին են հարցնում, ասացի՝ գնացել է: Եվ ուշադրութունը սևեռվեց իմ կողմ: Ստորագրություններ են ուզում և այլ, և այլ: Հեռվից մի տղա է գալիս իմ կողմ, ասում է, Արմեն ջան արի: Ասեցի, թե ի՞նչ է եղել, ասաց մի հատ կինս թող քեզ համբուրի: Ինչի՞ համար: Ասում է, թող համբուրի ու տեսնի, որ ոչ մի տարբերություն չկա:



* Հարգելի ընթերցող, մեր տեքստերում վրիպակ գտնելու դեպքում, խնդրում ենք սեղմել «Ctrl+Enter» կոճակները, և բացվող պատուհանում նշել այդ մասին. այնուհետև հաստատել` սեղմելով «Ուղարկել» կոճակը

Orphus համակարգ